Irene Navis, 23 september 2009

Wat is het al weer lang geleden. Zes en twintig jaar! Samen met Jan, mijn verloofde zit ik in de kantine van het gebouw in Lintelo, mijn toekomstige woonplaats. Op de achtergrond horen we zingen. Het klinkt mooi. Het brengt me er op te vragen of ik ook op zang kan gaan, dat ben ik zo gewend. Ja, zegt hij: "Ga dan bij Sursum Corda. Zo heet de zang hier. Dan leer je de mensen kennen."
Er komt iemand bij ons zitten. Ze stelt zich voor als Riek Klein Wolterink, voorzitster van de zang. Ze vraagt of ik ook van zingen hou en zin heb om bij het koor te komen. Je snapt wel wat ik geantwoord heb.
Drie dagen na ons trouwen zit ik tussen de sopranen. Samen met onze buurvrouw ben ik gekomen. Zo fijn en makkelijk als het begonnen is, zo is het al die jaren gebleven. Op ons koor ben je nooit alleen. Of je nu met de fiets naar de zangavond gaat of met de auto naar een optreden of zelfs met de bus naar verwegisstan, het is altijd:.... ga je mee of heb je soms zin....
Dat was in de stad wel anders.
Op het koor in Amersfoort oefenden we een heel jaar op een groot werk wat we ook een keer per jaar uitvoerden. Nu gebeurt het regelmatig dat we op een avond wel vijf of zes nummers uit de map halen en optredens zijn er plenty! Even was er een lichte paniek toen ik de hoogste noten niet meer kon pakken. Gelukkig kon ik net op tijd bij de 2e sopranen aanschuiven. Nu is het een sport om onze partij goed vast te houden en om niet met de hoge sopranen mee te gaan zingen.
Ik hoop dat ik nog heel veel jaren bij dit fijne en gezellige koor kan meezingen.

Groeten van Irene Navis